Een blog bijhouden is best lastig… daarom een korte update!

Zoals jullie wel gemerkt hebben loop ik drastisch achter met de verhalen hier op mijn blog. Het is op reis best moeilijk om met een hoog verplaatsingstempo (ik ben meestal maar een paar dagen op één plek) en het bezoeken van veel verschillende bezienswaardigheden (want ik wil natuurlijk zo veel mogelijk zien in de tijd die ik heb) bijna onmogelijk om ook nog verhalen te schrijven en deze te publiceren. Nu toch even tijd voor een korte update om een globaal idee te geven wat ik in de afgelopen weken heb uitgespookt. 

Australie in het kort

Begin mei heb ik afscheid genomen van Michigan State University. Niet lang daarna startte het grootste avontuur wat nu al een aantal weken duurt. De eerste weken van die reis heb ik in verhalen kunnen publiceren op mijn blog, of nou ja, eigenlijk heb ik alleen Hong Kong, Tokyo, Melbourne en de Outback van Australië weten te vangen in een uitgebreid verhaal. Vanaf de het rode centrale deel van Australië ben ik naar Cairns gevlogen. Hier heb ik het reistempo opgeschroefd, te beginnen door een aantal dagen volledig in de ban te zijn van scuba-duiken. In drie dagen tijd heb ik mijn PADI Open Water gehaald, wat inhoudt dat ik nu een gecertificeerd duiker ben en in principe zelfstandig het water in mag. Na die drie dagen volgden er nog twee op het Great Barrier Reef. In totaal heb ik tien keer de prachtige onderwaterwereld van het grootste koraalrif ter wereld mogen ontdekken. Clown vissen (Nemo!), anemonen, murenes, haaien (geen zorgen, het waren kleintjes), papegaaivissen in alle kleuren van de regenboog en heel veel koraal heb ik in alle fases van de dag kunnen bewonderen. Van duiken om half zeven ’s ochtends, een duik na het middageten en nachtduiken in het pikkedonker, ik leefde op de boot. Een geweldige ervaring. 

De stop in Cairns was het langst op een plek tijdens mijn hele reis. Hierna ben ik namelijk hoog tempo afgezakt naar het zuiden. Via Magnetic Island, het eiland met wilde Koala’s, naar Airlie Beach, waar ik een boottocht naar de Whitsundays heb gemaakt. De hagelwitte stranden met het zachtste en fijnste zand ter wereld en het water dat zo helder is dat het lichtblauw wordt in de zon waren adembenemend. Daarna op krokodillensafari, naar Noosa Beach waar ik heb gesurfd met dolfijnen, een driedaagse expeditie op Fraser Island, het grootste zandeiland van Australië. Na Noosa ben ik in het gebied van de Sunshine Coast gebleven om even op adem te komen bij familie. Daarna een laatste strand aangedaan bij Surfers Paradise, waar ik heb geleerd hoe je op je surfboard kan staan en golven kan berijden. Van daar naar Byron Bay, het hippie-plaatsje op het oostelijkste punt van Australië. Hier zwommen er veel walvissen en grote scholen dolfijnen die mij trakteerde op een spektakel. Daarna had ik nog een paar dagen Sydney en de Blue Mountains te verkennen voordat ik, na een stop van een dag in de hoofdstad Canberra, alweer terug moest naar Melbourne om mijn vlucht naar Azië te halen. Zelfs daar kon ik niet even rustig aan doen want ik wilde nog een trip maken naar de Twaalf Apostelen en de Great Ocean Road. Wie mij een beetje kent weet dat ik alles last minute regel en plan en die trip heb ik gedaan, jawel, de dag voor ik vertrok uit Australië.

Australië is een van de mooiste landen waar ik ooit ben geweest. De natuur is er zo anders dan in Europa of Noord-Amerika. De mensen zijn relaxed, laid back maar ook trots op hun land. Ik heb veel lokale en culturele dingen gedaan, van het bezoeken van een Aussie Football game tot het meejuichen in een pub voor een lokaal rugbyteam. Met groepstours maar ook in hostels heb ik veel nieuwe mensen leren kennen, met wie ik uit ben geweest, met wie ik gekookt heb of excursies heb gedaan, steden en dorpjes heb verkend en met wie ik goed kon praten. Het is heel bijzonder om vriendschappen voorbij te zien waaien. Je maakt contact, bent heel close maar neemt daarna afscheid en ziet elkaar nooit meer. Ik vind dat niet jammer of verdrietig, maar juist zo iets moois. Kennelijk kunnen mensen zich makkelijk kwetsbaar opstellen met een open houding voor mensen die ze niet kennen. Die connectie, als is het maar voor even, maakt het reizen heel speciaal. Als ik één ding heb geleerd van alleen reizen is het dat de bestemmingen mooi zijn, de natuur prachtig en de koala’s en kangoeroes schattig maar de mensen die je leert kennen zorgen voor de echte beleving van de reis. 

Azië tot nu toe

Na bijna zeven weken Australië kwam er een eind aan het alleen reizen want toen is Dirk aangesloten. We troffen elkaar in Singapore. Singapore, een rijkelijke stad met moderne architectuur maar ook veel bureaucratie bij de grens, het hotel en op eigenlijk alle plekken waar je kwam, was een fijne eerste stop. We konden rustig wennen. Ik aan de hoge temperaturen (ik kwam van Melbourne waar het maar 8 graden was, in Singapore was het 28) en Dirk aan het tijdsverschil. Toch hebben we ook hier veel gezien en veel gedaan voordat we naar Maleisië zijn gereisd. Een busrit van een halve dag bracht ons in Kuala Lumpur. Niet veel later vlogen we naar Penang en toen zijn we doorgereisd naar de hooglanden en theeplantages van Maleisië: Cameron Highlands. Maleisië is op zich wel mooi, maar al erg verwesterd. Haast geen authentieke Azië ervaring te vinden daar, al was met name Penang zeker het bezoeken waard. Cameron Highlands was mooi, maar veel te toeristisch en kitch, helaas. 

We waren daarom enthousiast om op 18 juli door te vliegen naar Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Alles wat we in Maleisië hebben gemist vonden we binnen de eerste dag in Hanoi. Vietnam is het land van de miljoenen scooters, die daadwerkelijk alles kunnen vervoeren. De ladingen bestaan uit tientallen kippen, een keukenblok, twintig stoelen die elkaar in balans houden, uitstallingen met goudvissen, vier metershoge porseleinen vazen, barbecues met hete kolen, volledige gezinnen (4 man op 1 scooter) of gewoon een hele boomstam. Meestal zijn we te laat om foto’s te maken want iedereen rijdt op hoge snelheid door, maar we kijken onze ogen uit. Na Hanoi hebben we een tweedaagse trekking gedaan in Sa Pa, de bekende rijstvelden die in de bergen als traptreden zijn uitgestrekt over de hellingen.  Het was vijftien kilometer per dag lopen in de brandende zon waarbij we stijle beklimmingen hadden en watervallen moesten doorkruizen. We sliepen bij de locals thuis en hebben zo kunnen ervaren wat voor veel mensen daar het dagelijks leven is. Na Sa Pa konden we “bijkomen” tijdens een boottocht in Halong Bay, maar ook daar hadden we op de boot een druk programma met kajakken tussen de enorme kalkstenen rotsen die uit het water torenen en het bezoeken van een grot en een lokaal vissersdorp. Daarna zijn we met de bus naar Ninh Binh gegaan waar we in twee dagen de omgeving hebben verkend en genoten hebben van de indrukwekkende natuur, weliswaar in de stromende regen van de moesson. Van Ninh Binh zijn we met de nachttrein naar Hué gegaan, waar we een keizerlijke citadel bezochten en daarna gingen we op de motor achterop naar Hoi An, een vissersdorp je in het midden van Vietnam.

Hoi An is misschien wel een van onze favoriete bestemmingen tot nu toe. Het is een pittoresk stadje met duizenden lampionnetjes, een bruisende binnenstad, talloze leuke kroegjes en restaurantjes, versierde bruggen en een erg levendige cultuur waarbij de historie van de stad goed te merken is. Daarnaast is het een stad met meer kledingzaken dan Starbuck’s in New York. Vandaag zijn we doorgereisd naar Nha Trang, een kustplaats waar voornamelijk veel Russen en Koreanen vakantie vieren aan het strand. Hier hebben we enkel een overnachting en morgen beginnen we aan een tweedaagse trip achterop de motor naar Da Lat. Onderweg gaan we langs koffieplantages, cacaoplantages, vissersdorpjes en andere lokale bezienswaardigheden. Op zondag vliegen we naar Ho Chi Minhstad en sluiten we onze tijd in Vietnam af. Daarna gaan we naar Thailand. Cambodja slaan we helaas over wegens tijdgebrek maar ook vanwege politieke onrust in het land. We zijn erg benieuwd naar wat komen gaat en hebben er veel zin in!

Met ons gaat alles dus goed, we leven nog 🙂 en hebben het erg naar onze zin. We zijn inmiddels redelijk gewend aan de temperaturen (het is hier net zo warm als in Nederland) en ook het backpackers-leven hebben we met zijn tweeën onder de knie. Met deze samenvatting hebben jullie in ieder geval een idee hoe het nu is en waar we zijn. Het is nog het plan om wel alle verhalen van afgelopen weken te publiceren, maar in welk tempo dat kan weet ik nog niet. Misschien dat er al wel verhalen verschijnen binnenkort, maar ik kan en durf niks te beloven. Het kan ook best zijn dat recente verhalen eerder komen dan oudere verhalen. Ik wil in ieder geval wel alle ervaringen delen dus ook als ik over drie weken (het gaat nu heel hard) weer thuis ben schrijf ik nog wel door. Tot die tijd is de beste manier om ons te volgen door foto’s te bekijken via de fotopagina. 

Liefs,

Naomi & Dirk